بایگانی ماهانه: مارس 2012

غصه ها همه دور دور دور … چشمها همه نور نور نور … کار و زندگی جور جور جور

استاندارد

عیدی چادر چارچوق کردیم با مسیح راه افتادیم رفتیم دبی. مامان و بابام و عسل بانو هم از اونور اومدن و ما دیدارها رو تازه کردیم. سه روز رو به دویدن توی پاساژها گذروندیم دنبال مامان خانم که بدو بدو از این مغازه به اون مغازه سرک میکشید. مسیح میگه من هیچوقت تو رو اینقدر خوشحال ندیده بودم. علاقه چندانی به خرید کردن نداشتم. کفش پاشنه بلند پوشیده بودم، پام رو زد چلاق کرد بعد سوییچ کردم به دمپایی انگشتی که از بس که کفش رفته پاشنه ت رسماً به زمین میچسبه . روزهای باقیمانده رو به لطف دمپایی با کمردرد گذروندم و هر فرصتی که گیر میاوردم روی صندلیی پله ای یا لبه دیوار ولو میشدم. اما سالها بود که بهم اینقدر خوش نگذشته بود. مامانم و عسل بانو جلوتر مغازه ها رو رصد میکردن من دنبالشون میرفتم و بابام پشت سرمون ازمون مراقبت میکرد. مسیح هم البته بین ما در حرکت بود. هر چند هر از گاهی مامان خانم و بابامو بغل میکردم و ماچشون میکردم. فشارشون میدادم و یواشکی بو میکردم. چه کیفی کردم. باز مثل قدیمها بچه شده بودم و زیر سایه بابام نگران هیچ چیزی نبودم. هیچ چیزی اذیتم نمیکرد و غصه ها انگار دور دور بودن.

برگشتنی تو هواپیما مسیح میگفت که چقدر غم انگیزه که ما کنار مامان باباهامون نیستیم. کاش میشد همه با هم تهران بودیم اونوقت همیشه این آرامش بودن باهاشون رو داشتیم. حقوقهای فرضی من و خودشو جمع میزد و اجاره خونه و خرج زندگی فرضی رو ازش کم میکرد و نتیجه میگرفت که اونجا هم میتونستیم زندگی بالنسبه خوبی داشته باشیم و شاید رفتن از ایران خیلی هم کار درستی نبوده. من اما قبول دارم که دوری از کسایی که دوسشون داری خیلی سخته ولی اونقدر که دور شدن از مادر و پدرم من رو به اونها نزدیک کرد مطمئنم که بودن در کنارشون نمیکرد. مسیح فکر میکنه این از اثرات سنه و ما در هر حال وقتی سنمون بالا میرفت شعورمون هم بر میگشت سرجاش و قدر مامان بابامون رو میدونستیم ولی من مطمئنم که این در مورد همه آدمها صادق نیست. خیلی از اطرافیانم رو دیدم که بلانسبت گاو عین گاو با پدر و مادرشون رفتار میکنن. اونقدر توقعهای بیمعنی از پدر و مادرها دارن که یادشون میره چقدر این موجودات عزیز و با ارزشن. دلم به حال آدمهایی میسوزه که پدر و مادرشون رو از دست میدن و تازه قدرشونو میدونن. من هر بار که ازشون جدا میشم هربار که بهشون زنگ میزنم و پیداشون نمیکنم این ترس از دست دادنشون رو تجربه میکنم که البته هرکی خارج از ایرانه میدونه که چقدر حس وحشتناکیه و وقتی دوباره باهاشون صحبت میکنم انگار که خدا دوباره بهم بخشیدتشون.

بیاین همه باهم مهربونتر باشیم. البته از همه مهربونتر با پدر و مادرامون. حقیقتش رفتار ایرانیها تو دبی منو خیلی ترسوند. انگار همه یجورایی مسخ و تهی از روح شدن

عید آمد و ما قبا نداریم … با کهنه قبا صفا نداریم

استاندارد

چند روزیه که دوستان زحمت کشیدن و استاتوس پشت استتوس نو شدن سال رو یادآوری کردن و اما من تصمیم داشتم برم ایکیا یا آیکیا یا هرجوری که تلفظ میشه و 7 تا ظرف خوشگل بخرم که سال رو حداقل اگه لباس پلوخوری ندارم با 7 تا بشقاب نو تحویل کنم. البته بس که سرم شلوغ شد وقت نکردم برم بشقاب بگیرم و تازه دوزاریم افتاد که فردا جدی جدی عیده. یاد شعری که بابام میخونه افتادم . الآن اگه ور دل هم بودیم و من میگفتم ااا فردا عیدها . بابام حتماً میگفت:

عید آمد و ما قبا نداریم با کهنه قبا صفا نداریم

و اگه مامانم اون دور و ور بود حتماً به بابام تذکر میداد که چرا باز داری غریبی میخونی.

منم انگار غریبی خونی رو از بابام به ارث بردم هروقت تو خونه میزنم زیر آواز مسیح میگه انگار موسیقی فیلم ترسناکه.

عید مبارک و با آرزوی سر اومدن زمستون ولی مثل اینکه تا بوده همین بوده. عید آمد و ما قبا نداریم رو سید اشرف الدین گیلانی (قزوینی) در زمان مشروطه سروده که انگار وصف حال همین امروز ماست

عید آمد و ما قبا نداریم                          با کهنه قبا صفا نداریم

گردید لباس پاره پاره                           در پیکر خود عبا نداریم

جز سنگ و کلوخ و آجر و خشت           ما بالش و متکا نداریم

مردند تمام قوم خویشان                       غم‌خوار بجز خدا نداریم

 جز گاو برای کسب روزی                   در مزرعه رهنما نداریم

آجیل و لباس و پول خوبست                 اما چکنم که ما نداریم

خوبست بساط ساز و آواز                    افسوس که ما صدا نداریم

در فصل بهار چون کنم چون                دل از غم یار خون کنم خون

عیدی بدهید فصل عید است                  این عید برای ما سعید است

جمشید این بساط را چید                       از جم به عجم مهین نوید است

شیرین و هفت سین بیارید                   ای هموطن مرا امید است

قلیان و گلاب و نقل و شربت                 با چایی لاهیجان مفید است

طفلی که قبای تازه دارد                       در موسم عید رو سفید است

در فصل بهار چون کنم چون                 دل از غم یار خون کنم خون

باید شب عید را پلو خورد                     آن ماهی شور را با چلو خورد

در سال گذشته وقت تحویل                    با باقلوا شکر پلو خورد

افشرده به ماهی آب نارنج                     بس تازه بتازه نو بنو خورد

آن جوجه پخته را به یکدم                     بلعید،ندیدمش چطور خورد

کوکوی برشته را ز بشقاب                    قاپید به حالت چپو خورد

 اندر سر سبزه مرد زارع                      این شعر بخواند و نان جو خورد

در فصل بهار چون کنم چون                 دل از غم یار خون کنم خون

صد شکر تمام شد زمستان                    شد فصل بهار و عیش مستان

منقل بکشید سوی مطبخ                       کرسی ببرید از شبستان

آن سینی هفت سین  بیارید                    با سبزه و سنجد و سپستان

سورنج و سماق و سرکه و سیر             آرید به صفحه گلستان

ریزید شراب ارغوانی                         اندر بلور قدح مستان

یاد از فقرا نموده ناگاه                          دیشب یکی از خدا پرستان

 عریان و برهنه در شب عید                  می گفت یکی از تنگدستان

در فصل بهار چون کنم چون                 دل از غم یار خون کنم خون

یاران چکنم که کس ندارم                     بلبل شده ام قفس ندارم

خواهم بگریزم از زمانه                       اصلا ره پیش و پس ندارم

بازار وطن شده پر از دزد                    یک شحنه و یک عسس ندارم

هر روز عوض شود وزیری                 در محکمه دادرس ندارم

گلدسته باغ عقل و هوشم                       من طاقت خار و خس ندارم

جز علم و ترقی و معارف                     اندر دل خود هوس ندارم

عید است برای پختن آش                      پول نخود و عدس ندارم

در فصل بهار چون کنم چون                 دل از غم یار خون کنم خون